بسیاری از مردم خصوصا ایرانیان بر این با ورند که کوروش نیز چون دیگر پادشاهان هخامنشی زرتشتی بوده. اما باید این نکته را یاد آورشویم که کوروش علی رقم احترام فراوانی که برای مزدا و آیین زرتشت قائل بود،هیچ گاه زرتشتی نبوده است. درواقع کوروش به تمام ادیان ومذاهب وخدایانی که به شکل ها ونام های گوناگون دربین جوامع مختلف مورد تقدیس و پرستش بودند، احترام فراوان می گذاشت.

او به هنگام ورود به بابل متنی را می خواند و درآن اعلام می دارد:

اینک که به یاری مزدا، تاج سلطنت ایران وبابل و کشورهای جهات اربعه را برسر گذاشتم، اعلام می کنم تا روزی که زنده هستم ومزدا توفیق سلطنت را به من می دهد...

در این متن او خود را برگزیده ی مزدا می داند وبرخورداری از یاری وحمایت او رادلیل موفقیت خودمی داند. همچنین او درمنشور حقوق بشر خود می گوید که:

وضع داخلی بابل وجایگاه های مقدسش قلب مرا تکان داد... فرمان دادم تمام نیایشگاه هایی که بسته شده بودند را بگشایند...

او ضمن آزادی قوم یهود از چنگ نبونید فرمان بازسازی معبد یهوه در اورشلیم را صادر می کند وخدایان سومر و اکد را به نیایشگاه های خودشان بازمی گرداندو درتمام این منشور همواره مردوک را مورد ستایش قرار می دهد واعلام می کند که مردوک مرا پادشاه بابل کرد و اورا خدای بزرگ معرفی می کند.

حالا چگونه می شود عنوان مذهب و دین خاصی را به کوروش نسبت داد. با توجه به اینکه او هم به مزدا احترام فراوانی می گذاشت هم به مردوک خدای بابل وهم به یهوه خدای یهودیان؟

برای پاسخ به این سوال سوال دیگری پیش می آید وآن هم این است که اگر کوروش یک دین خاص داشت چرا با توجه به قدرت و محبوبیتی که در نزد جوامع داشت هیچ گاه مردم را به آن دین دعوت نکرد و آنان را در پرستش خدای خود آزاد گذاشت؟ وباز جای این سوال پیش می آید که درچه صورت یک شخص می تواند خود را برگزیده ی خدایان مختلف بداند و آن هارا مورد ستایش قرار بدهد و رسیدن به موفقیت خود را به هریک از آن ها نسبت دهد؟

با توجه به سخنانی که کوروش هنگام ورود به بابل می گوید و آنچه در استوانه ی گلی برای ملت ها بیان می دارد تنها یک مسئله نمایان است؛ آن هم این که کوروش از اصل به وجود یک خدای واحد اعتقاد داشته است که ملت های گوناگون او را با نام های مختلف می شناختند و برای پرستش او از این جهت که بتوانند او را تجسم کنند از وسایل گوناگون استفاده می کردند. بنابراین کوروش به این مسئله واقف بوده است که همه ی مردم یک مبدا را می پرستند؛ به همین مناسبت او تمام مذاهب جهان را قابل احترام می شناسد و مردم را در پرستش خدای خود آزاد می گذارد. در نظر او ومزدا، مردوک، یهوه و... همه یک معنا داشتند.